De Lindelaan....
Wanneer ik loop in Oldenzaal
of Middelburg of Stadskanaal,
dan komt er altijd iemand aan
die vraagt: Weet u de Lindelaan?
Zo iemand vraagt dat met een blik
vol blij vertrouwen. Dan zeg ik:
Pardon ik ben hier ook vreemd.
En zo ontmoet ik alle dagen
figuren die maar blijven vragen:
Waar gaan we heen met de cultuur?
En waarom is de jam zo duur?
Is er nog Hoop in deze Tijd?
Dan moet ik zeggen tot mijn spijt:
Pardon ik ben hier zelf vreemd
Komt er weer oorlog? vragen zij
komt er nog eens een tiende mei?
En heeft het leven dan wel zin?
Zo ja, waar zit die zin dan in?
En zijn we op de goede weg?
Waarop ik altijd treurig zeg:
Pardon ik ben hier zelf vreemd
maar om u heen zijn mensen zat
die altijd weten hoe of wat
Zij weten waar - in dit bestaan -
de weg is naar de Lindelaan.
A. M. G. Schmidt
____________________________________________
Nergens ter wereld...
Baudelaire : Il me semble que je serais toujours bien là où je ne suis pas.
Met andere woorden : Ik heb het idee dat ik altijd gelukkig zal zijn waar ik niet ben. Of, wat krasser : waar ik niet ben, daar ben ik mezelf. Of nog anders, de koe bij de horens vattend : nergens ter wereld.
Uit : Broze stad - Paul Auster.
Bloeien
Dochter en ik
We liepen beiden bloedend langs de Keyserlei
Dochter en ik. Geen woord was tussen ons,
geen misverstand. Ook geen verband
tussen haar zwijgen en mijn gewild niet spreken.
Alleen een hand die me het vallen zou beletten.
Een stomme steen, zei ze. Opletten.
Het kind is moeder van de vrouw.
Ik bloei, zei ze toen ik haar zeggen wou
dat leven bloeden is en niet te stelpen.
Ze klaterlachte, kon het ook niet helpen.
Of bloeden niet een beetje bloeien is ?
En dat ze snakte naar gemis,
geluk, gelul, gelal van jongens in de straat.
Ooilam op mijn schoot, wat werd ze groot.
De lente was nog iel en zij zo blij.
Gewichtsloos liepen wij
zo zij aan zij, en hand in hand
zo beiden bloeiend langs de Keyserlei.
Lut De Block
Van liefde een begin
Er was van liefde een begin
het stille lichte lopen
een zwaartekracht doorbroken
de levenslange zekerheden
verdwenen plots uit het verband
en wat de dag gebood
het was volstrekt niet relevant
alleen de droom werd uitvergroot
Gerda Berckmoes
Eenmanstheater
Beklaag niet de stokoude man,
die op de stoep, zo snel hij kan,
de zolen schuifelt, een voor een,
om tussen voet en voet te wachten
tot hij weer klaar is met een been.
Hij huppelt in gedachten.
Hubert Van Herreweghen
Webben en Wargaren
They fill us full of lies...
I got your letter
Today
An' I miss you oh so much here
I can't wait
To see you all
And I'm counting the days dear
I still believe that there's gold
At the end of the World
An' I'll come home
To Illinois
On the day after tomorrow
It is so hard
And it's cold here
And I'm tired of taking orders
And I miss old Rockford town
Up by the Wisconsin border
What I miss you won't believe
Shovellin' snow,and rakin' leaves
And my plane will touch down
On the day after tomorrow
I close my eyes
Every night
And I dream
That I can hold you
They fill us full of lies
Everyone buys
'Bout what it means
To be a soldier
I still don't know how I'm s'posed to feel
'Bout all the blood that's been spilled
Will God on his throne
Get me back home
On the day after tomorrow?
You can't deny
The other side
Don't wanna die
Any more than we do
What I'm tryin' to say
Is, don't they pray
To the same God
That we do?
Tell me
How does God choose?
Whose prayers does he refuse?
Who turns the wheel
Who throws the dice
On the day after tomorrow?
I am not fighting
For justice
I am not fighting
For freedom
I am fighting
For my life
And another day in the World here
I just do what I've been told
We're just the gravel on the road
And only the lucky
Ones come home
On the day after tomorrow
And the summer
It too will fade
And with it brings
The winter's frost dear
And I know
We too are made
Of all the things
That we have lost here
I'll be twenty - one today
I been savin' all my pay
And my plane
Will touch down
On the day after tomorrow
And my plane
It will touch down
On the day after tomorrow
The day after tomorrow
Avec le temps....
Avec le temps...
avec le temps, va, tout s'en va
on oublie le visage et l'on oublie la voix
le cur, quand a bat plus, c'est pas la peine d'aller
chercher plus loin, faut laisser faire et c'est trs bien
avec le temps...
avec le temps, va, tout s'en va
l'autre qu'on adorait, qu'on cherchait sous la pluie
l'autre qu'on devinait au dtour d'un regard
entre les mots, entre les lignes et sous le fard
d'un serment maquill qui s'en va faire sa nuit
avec le temps tout s'vanouit
avec le temps...
avec le temps, va, tout s'en va
mm' les plus chouett's souv'nirs a t'as un' de ces gueules
la gal'rie j'farfouille dans les rayons d'la mort
le samedi soir quand la tendresse s'en va tout' seule
avec le temps...
avec le temps, va, tout s'en va
l'autre qui l'on croyait pour un rhume, pour un rien
l'autre qui l'on donnait du vent et des bijoux
pour qui l'on et vendu son me pour quelques sous
devant quoi l'on s'tranait comme tranent les chiens
avec le temps, va, tout va bien
avec le temps...
avec le temps, va, tout s'en va
on oublie les passions et l'on oublie les voix
qui vous disaient tout bas les mots des pauvres gens
ne rentre pas trop tard, surtout ne prends pas froid
avec le temps...
avec le temps, va, tout s'en va
et l'on se sent blanchi comme un cheval fourbu
et l'on se sent glac dans un lit de hasard
et l'on se sent tout seul peut-tre mais peinard
et l'on se sent flou par les annes perdues- alors vraiment
avec le temps on n'aime plus
Léo Ferré
Maybe Slowly
Slowly, the sea comes closer.
Soon it might break right through our wall.
And slightly it all gets clearer.
There'll be no ansers in a jar.
Slowly, the sea comes closer.
And what we've built will start to fall.
Scary, how insight's fragile.
Are we connected through it all?
I wanna listen without thinking.
Can I just talk without replies
I'll try to whisper when I'm shouting.
Don't wanna hold this rasp inside.
But slowly, the sea comes closer.
Wish it could wipe this inner war.
And maybe sometime somehow
there will be nothing but a scar
Maybe slowly.
The Rhythm Junks
Op ' Te Gek 3 "
Mister Sandman...
Stone Path
Het leven raakt plaatsen
zoals een zwaan
met zijn klauwen
sporen nalaat in de sneeuw
vooraleer hij wegvliegt
in westelijke of oostelijke
richting.
De oude monnik is
dood en begraven
onder de nieuwe pagode.
op de oude muren zijn
de gedichten die wij schilderden
onleesbaar.
Herinner je nog het ruige pad,
de eindeloze weg,
onze vermoeide lichamen,
hoe onze kreupele ezel balkte.
Su Chi ( China - 11de eeuw ),
Zo toevallig...
Leerstof
Volgepropt met verhalen
verliezen de woorden hun drang.
Een muis dik van meel
ligt doodgemept in de gang.
Is dit de weg naar je ogen?
Wat valt er te zien?
Een meisje is in een bal gekropen
en speelt daar voor ziel.
Wie hem omhoog gooit krijgt niets
terug behalve een prop,
waarop als leerstof
het schone geheim van de poëzie.
Het beste wat je kan doen
is een nijdige schop door de deur,
de straatstenen op.
Misschien passeert net wel een geur
die hem ontvouwt tot een prachtige brief.
Maar waarschijnlijker toch een bus
of een auto. Zo toevallig
is poëzie
Charles Ducal
Jalouzie...
Jalouzie is de religie van de middelmatigen. Het sterkt ze, het beantwoordt aan de onrust die vanbinnen aan ze knaagt en uiteindelijk verteert het hun ziel, terwijl het ze toestaat hun eigen kleinzieligheid en hebzucht te rechtvaardigen totdat ze denken dat het deugden zijn. Zulke mensen zijn ervan overtuigd dat de hemelpoorten zich slechts zullen openen voor ongelukkigen zoals zij, die door het leven gaan zonder een ander spoor achter te laten dan dat van hun voddige pogingen diegene te kleineren en buiten te sluiten - zo mogelijk te vernietigen - die puur door te bestaan hun eigen armzalige ziel, geest en esprit aantoont.
Gezegend is hij tegen wie de idioten tieren, want zijn ziel zal hun nooit behoren.
Carlos Ruiz Zafón - Het spel van de engel
Ik heb geleefd
Over het leven
Onze wereld koelt af
een ster tussen de sterren
nog wel een van de kleinste
een spikje bladgoud op blauw fluweel
die reusachtige wereld van ons.
Ooit koelt deze wereld af
en zal niet eens als een ijsklomp
of een dode wolk
maar als een lege notendop wegtollen
in het eindeloze stikkedonker.
Nu al daarvan de pijn te dragen
de droefenis te voelen.
Zo zeer moet je van deze aarde houden
dat je kunt zeggen:
"Ik heb geleefd".
Nazim Hikmet
Uit: Mensenlandschappen. Vertaling: Els Hansen, Ruud Keurentjes, Wim van den Munkhof, Breda/Antwerpen 1995.
Vader zoemt. Moeder steekt het ijs vol bessen...
Zomer
Zomer zie ik, vooraan in de tijd.
Cipressen trekken aan de tuin.
Vader zoemt. Moeder steekt
het ijs vol bessen. Scherend langs
een horizon fiets ik, draai ik
gelukkig niet de verte in.
Daar schrijf ik in een kamer
mij al jaren tegemoet. En alles
vliegt en vlucht als blinkend stof
voorbij - die kant, die kant op.
Bernard Dewulf
Er staat een stad op...
is een gedichtenbundel van Maria Barnas
Dit zegt ze er zelf over :
'Het is waar ik woon. Het is wat ik zie als ik naar buiten ga. Ik kom oorspronkelijk van het platteland, ik zal me blijven verwonderen over de stad.'
In Er staat een stad op staan zeer uiteenlopende gedichten. Over Hiroshima, het einde van een relatie, over de bomaanslagen in Londen en nog veel meer.
Dit is er een van :
The Isle of Mull
Er is een deel van de wereld
in de whisky in mijn glas en wat
heb ik daarmee te maken.
Ik ben een mens op een stoel
op een eiland in de oceaan.
Het brood is op en we hopen
dat er vis is in het dorp.
Vreemd...
Vreemd hoe wij
soms samen zijn
wij die de stad hebben gekend
het glimlachende geroezemoes
als in een gaanderij
en oorverdovend de lucht
Vreemd hoe dit medeweten
zwaar en kostbaar
als een handtas
ons niet meer verlaat
Wij, luisterend
onder het dak.
Miriam Van Hee
Poëzieroute Gent
kleinvleeshuissteeg - gevel van de Minard
